Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

12 χρόνια μετά

Σε σκεφτόμουν αυτές τις μέρες Άγγελε. Κάνει ζέστη ελληνική εδώ στο Ντίσελντορφ και μου θυμίζει τον Ιούλιο που έφυγες. Μου λείπεις. Βλέπω τη ζωή των ανθρώπων να κυλάει και να φεύγει κι αυτή. Προκαθορισμένη, προγραμματισμένη, στους ίδιους συρμούς για τους περισσότερους ανθρώπους. Μου άρεσε που εσύ ήσουν διαφορετικός. Αληθινός, άσπιλος, μη συμβατικός με το ψέμα της εποχής. Μακάρι να μην είχες πιάσει ποτέ όπλο στο χέρι σου. Μακάρι, το όπλο σου να ήταν ένα μολύβι για να εκφραστείς, κάτι τέλος πάντων που θα σε έκανε να αντιδράσεις ζωντανός στη μαυρίλα αυτού του κόσμου. Και εκεί στον στρατώνα σίγουρα θα τη γνώρισες από πρώτο χέρι. Άνθρωποι που πριν βρεθούν εκεί μοιάζουν σωστοί και κοινωνικοί. Και όταν βρεθούν σε εκείνο το περιβάλλον γίνονται χαιρέκακοι, σαδιστές, απάνθρωποι... Πώς να αντέξεις τέτοια σαπίλα, που να διοχετεύσεις τον θυμό σου, που να βρεις ομορφιά για να πιαστείς πάνω της, να αντέξεις τα κρύα κύματα; Ένα ξέφωτο χαράς η επίσκεψη της μητέρας σου και μετά ξανά πίσω στη σκοπιά, στο κόμπλεξ των ανωτέρων και της παράνοιας του στρατού. Για ποια πατρίδα να παλέψεις; Αυτή που σε γέμισε απελπισία και θλίψη και κατόπιν σου όπλισε το χέρι; Έχω τρία χρόνια να κατεβώ στην Ελλάδα Άγγελε. Δεν μου κάνει καρδιά να κατέβω. Αν μου έστελνες ένα μήνυμα από το Q-καρτοκινητό σου, τότε θα κατέβαινα να σε δω. Όπως τόσες φορές που σε έχω δει στον ύπνο μου και χαίρομαι την παρέα σου στα όνειρά μου. Και πόσο λυπάμαι που κάποιες από εκείνες τις φορές συνειδητοποιώ ότι κοιμάμαι και ότι σε λίγο θα ξυπνήσω και εσύ δεν θα είσαι σε αυτόν τον κόσμο. Κρίμα. Πολύ κρίμα. Κάποια στιγμή θα κλείσω και εγώ τα μάτια μου για πάντα και ίσως να βρω λίγη γαλήνη. Ένα μεγάλο μακρύ όνειρο στο οποίο θα σε δω ξανά και δεν θα χρειαστεί να ξυπνήσω μετά για να χαθούμε.

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Δύσκολη μέρα, Άγγελε, σήμερα, για μας που μείναμε πίσω....

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Απέκτησες κι άλλη παρέα Άγγελε, σήμερα κηδεύεται ο πατέρας σου.
Καλό του ταξίδι.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Τέτοια ώρα, πριν 10 χρόνια, μόλις που είχες φύγει.....

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

7 χρόνια μετά...

Πέρασαν 7 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το τραγικό καλοκαίρι. Σαν να ήταν χθες όπου ο Βασίλης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε το συμβάν. Δεν ήταν σίγουρος ότι ήταν ο Άγγελος και εγώ δεν ήθελα να το πιστέψω, του είπα πως κάποιο λάθος έγινε. Τις επόμενες μέρες επιχείρησα αρκετές φορές να καλέσω το τηλέφωνό του, εκείνο το 6997054079... καμιά απάντηση. Και να που η αγωνία και η άρνηση έδωσαν τη θέση τους στην πραγματικότητα.
Όλοι μας κάποια στιγμή θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, έτσι ήταν και έτσι είναι. Αλλά είναι πολύ κρίμα να αποχωριζόμαστε με αυτόν τον τρόπο και να αφήνουμε πίσω μας ένα κενό στις καρδιές των συγγενών και των φίλων. Θυμάμαι τον Γενάρη του 2007 όταν βρεθήκαμε όλοι μας στο μνημόσυνο και μετά πήγαμε στο νεκροταφείο στα Σπάτα. Τη μητέρα του, την κυρία Λίνα, που μέσα στον θρήνο της χάρηκε που μας αντάμωσε και μας αγκάλιασε γεμάτη καλοσύνη, τον θείο του τον Δημήτρη, τον πατέρα του, τους παιδικούς του φίλους, τους παρευρισκομένους... Πόσος κόσμος εκεί μόνο για εκείνον. Αν μόνο ήξερε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε..
Δεν τον έχω ξεχάσει τον Άγγελο. Μέσα στην καθημερινότητά μου θυμάμαι αρκετές σκηνές από αυτά που ζήσαμε μαζί. Ένας πραγματικός φίλος, με την έννοια της λέξης. Ένας ξεχωριστός και ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος ως προς τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Τα μάτια του είχαν ένα πολύ όμορφο χρώμα, από τα ωραιότερα που έχω δει έως σήμερα. Και ωραίο, αληθινό, βαθιά μέσα από την ψυχή γέλιο. Και παρ' όλο που μπορούσε να διακρίνει την πονηριά των άλλων, ήταν αγνός και καθαρός. Δεν του ταίριαζε η ασχήμια και η χαιρεκακία αυτού του κόσμου και ο ίδιος προβληματιζόταν με όλα αυτά που συνέβαιναν. Δεν ξέρω πώς θα του φαινόταν η σημερινή κρίση, αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ ενεργός για το δίκιο και το σωστό.
Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να είχα προλάβει αυτό που συνέβη. Μακάρι να μπορούσα να τον βοηθούσα να μην βρεθεί στον στρατό και ειδικά κάτω από εκείνες τις συνθήκες. Ή να ήμουν σε καθημερινή επικοινωνία μαζί του για να παίρνει κουράγιο... Θα βοηθούσε, όμως, αυτό; Πάλι δεν ξέρω...
Εύχομαι γαλήνη στην ψυχή του, γαλήνη και στην καρδιά της μητέρας του, του πατέρα του, όλων των συγγενών και των φίλων που τον αγαπήσαμε.

Καλέ μου φίλε...