Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Απέκτησες κι άλλη παρέα Άγγελε, σήμερα κηδεύεται ο πατέρας σου.
Καλό του ταξίδι.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Τέτοια ώρα, πριν 10 χρόνια, μόλις που είχες φύγει.....

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

7 χρόνια μετά...

Πέρασαν 7 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το τραγικό καλοκαίρι. Σαν να ήταν χθες όπου ο Βασίλης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε το συμβάν. Δεν ήταν σίγουρος ότι ήταν ο Άγγελος και εγώ δεν ήθελα να το πιστέψω, του είπα πως κάποιο λάθος έγινε. Τις επόμενες μέρες επιχείρησα αρκετές φορές να καλέσω το τηλέφωνό του, εκείνο το 6997054079... καμιά απάντηση. Και να που η αγωνία και η άρνηση έδωσαν τη θέση τους στην πραγματικότητα.
Όλοι μας κάποια στιγμή θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, έτσι ήταν και έτσι είναι. Αλλά είναι πολύ κρίμα να αποχωριζόμαστε με αυτόν τον τρόπο και να αφήνουμε πίσω μας ένα κενό στις καρδιές των συγγενών και των φίλων. Θυμάμαι τον Γενάρη του 2007 όταν βρεθήκαμε όλοι μας στο μνημόσυνο και μετά πήγαμε στο νεκροταφείο στα Σπάτα. Τη μητέρα του, την κυρία Λίνα, που μέσα στον θρήνο της χάρηκε που μας αντάμωσε και μας αγκάλιασε γεμάτη καλοσύνη, τον θείο του τον Δημήτρη, τον πατέρα του, τους παιδικούς του φίλους, τους παρευρισκομένους... Πόσος κόσμος εκεί μόνο για εκείνον. Αν μόνο ήξερε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε..
Δεν τον έχω ξεχάσει τον Άγγελο. Μέσα στην καθημερινότητά μου θυμάμαι αρκετές σκηνές από αυτά που ζήσαμε μαζί. Ένας πραγματικός φίλος, με την έννοια της λέξης. Ένας ξεχωριστός και ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος ως προς τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Τα μάτια του είχαν ένα πολύ όμορφο χρώμα, από τα ωραιότερα που έχω δει έως σήμερα. Και ωραίο, αληθινό, βαθιά μέσα από την ψυχή γέλιο. Και παρ' όλο που μπορούσε να διακρίνει την πονηριά των άλλων, ήταν αγνός και καθαρός. Δεν του ταίριαζε η ασχήμια και η χαιρεκακία αυτού του κόσμου και ο ίδιος προβληματιζόταν με όλα αυτά που συνέβαιναν. Δεν ξέρω πώς θα του φαινόταν η σημερινή κρίση, αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ ενεργός για το δίκιο και το σωστό.
Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να είχα προλάβει αυτό που συνέβη. Μακάρι να μπορούσα να τον βοηθούσα να μην βρεθεί στον στρατό και ειδικά κάτω από εκείνες τις συνθήκες. Ή να ήμουν σε καθημερινή επικοινωνία μαζί του για να παίρνει κουράγιο... Θα βοηθούσε, όμως, αυτό; Πάλι δεν ξέρω...
Εύχομαι γαλήνη στην ψυχή του, γαλήνη και στην καρδιά της μητέρας του, του πατέρα του, όλων των συγγενών και των φίλων που τον αγαπήσαμε.

Καλέ μου φίλε...

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

6 χρόνια χωρίς τον Άγγελο...

Χθες το βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Την περισσότερη ώρα σκεφτόμουν ότι πριν από έξι χρόνια έφυγε ο Άγγελος από τη ζωή. Έξι χρόνια... σαν ψέμα μου φαίνεται. Όλον αυτόν τον καιρό ο Άγγελος είναι στο μυαλό μου και στην καρδιά μου. Ένας καλός φίλος που χάθηκε έτσι άδικα, τόσο άδικα...
Πολλές φορές μου πέρασαν σκέψεις από το μυαλό μου να τον καλέσω στο κινητό να δω τι κάνει. Και αμέσως μετά προσγειώθηκα και πάλι στην πραγματικότητα. Προσπαθώ που και που να ξεγελάσω τον εαυτό μου, να πιστέψω πως ο Άγγελος δεν έχει φύγει από τη ζωή, αλλά έχει πάει ένα από εκείνα τα μακρινά ταξίδια για πρακτική άσκηση της σχολής. Ίσως κάπου εκεί στη μέση ανατολή, ίσως στην Κίνα ξανά, ίσως κάπου που να περνάει καλά.
Σήμερα το απόγευμα έτυχε να μιλήσω με έναν κοινό μας φίλο από τη Θεσσαλονίκη και συζητούσαμε για το πόσο απλός ήταν ο Άγγελος και πόσο κοντινός μας άνθρωπος ήταν. Θυμήθηκα ότι πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν να πάρει τηλέφωνο για να περάσει από το σπίτι. Απλώς, χτυπούσε το κουδούνι και ανέβαινε πάνω. Είχα μια στοίβα με κόμικς στη βιβλιοθήκη. Έμπαινε στο δωμάτιο, άνοιγε τη βιβλιοθήκη, έπαιρνε μερικά από αυτά, καθόταν στον καναπέ ή στην πολυθρόνα και χαλάρωνε διαβάζοντάς τα. Αν είχε κανένα τρόφιμο που χρειαζόταν ψυγείο, πήγαινε άνετα στην κουζίνα και το έβαζε εκεί. Όταν χρειαζόμασταν να δανείσουμε χρήματα ο ένας στον άλλον, απλά βάζαμε το χέρι στην τσέπη και δίναμε χωρίς δισταγμό. Υπήρχε οικειότητα μεταξύ μας και αυτό το είχαμε σχεδόν όλοι εμείς που συναναστρεφόμασταν με τον Άγγελο.
Θυμάμαι πολλά από τον Άγγελο, αλλά τα ξεχνάω όταν θέλω να γράψω εδώ σε αυτή τη σελίδα. Ίσως θα πρέπει να αρχίσω να τα σημειώνω όταν μου έρχονται αυθόρμητα σε κάποιο χαρτι. Ωστόσο, θυμάμαι τα κορν φλέικς που έτρωγε κάθε πρωί (αγόραζε εκείνη τη μεγάλη συσκευασία με τον ελέφαντα από το σούπερ μάρκετ μπαζάρ). Ή ότι είχε περάσει το μάθημα "αξιοπιστία συστημάτων" και επειδή πίστευε ότι άξιζε καλύτερο βαθμό πήγε και το ξαναέδωσε. Είχε πολύ καλή αντίληψη σε τέτοια μαθήματα και υψηλή κατανόηση, μπορούσε να σου επεξηγήσει την ύλη και να σου αναλύσει λύσεις ασκήσεων... Όταν, πάλι, βλέπάμε κάποια ταινία και είχε κάποια σκηνή με αγωνία, ο Άγγελος τη ζούσε για τα καλά. Τινάζονταν πάνω και έλεγε "όχι, ρε γαμώτο!"...
Ένας σωρός σκέψεις στο μυαλό... Είναι κρίμα που ένας καλός φίλος δεν είναι πια κοντά μας. Κάποια από αυτές τις ημέρες θα επικοινωνήσω με τη μητέρα του, την κυρία Λίνα να μιλήσουμε.
Ας κάνουμε όλοι οι φίλοι μια ευχή για την ψυχή του Άγγελου.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Με τον Άγγελο στο ταβερνάκι.

-"Άγγελε, γεια σου! Τι κάνεις;"
-"Γεια σου Σώκι! Καλά είμαι, εσύ;"
-"Και εγώ καλά είμαι. Θα συναντηθούμε με τα παιδιά στη Γιαννούλα. Είσαι μέσα;"
-"Είμαι! Τι ώρα;"
-"Γύρω στις 8 η ώρα. Σε βολεύει;"
-"Μια χαρά είναι. Να συναντηθούμε στην Καμάρα;"
-"Έγινε Άγγελε! Τα λέμε!"

Με τον Άγγελο συνηθίζαμε να συναντιόμασταν πολλές φορές όλη η παρέα και να πηγαίνουμε για ρετσινούλα και φαγάκι σε διάφορα ταβερνάκια της πόλης. Το αγαπημένο μας ήταν η "Γιαννούλα" που βρίσκεται επί της Κασσάνδρου. Δυστυχώς, κανείς μας δεν σκέφτηκε τότε να τραβήξει μια φωτογραφία της παρέας. Βλέπεις τότε οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά ήταν δυσεύρετα.

Πριν λίγον καιρό, ο Νίκος μου έστειλε μερικές φωτογραφίες από ένα γεύμα που είχαν με τον Άγγελο. Δεν έτυχε να ήμουν εκείνη την ημέρα μαζί με τα παιδιά. Επέλεξα μερικές και τις αναρτώ εδώ. Πολύ ωραίες φωτογραφίες και καλό κέφι!





Θυμάμαι, ο Άγγελος εκτός από καλός φίλος ήταν και πολύ καλή παρέα. Μετά το πρώτο ποτηράκι κοκκίνιζε και γελούσε συνέχεια και είχε απίστευτο κέφι. Και είχε ένα πολύ χαρακτηριστικό, ωραίο γέλιο που κράταγε ώρα. Έκανες παρέα μαζί του και άνοιγε η καρδιά σου. Σαν να λέμε το αλατοπίπερο της παρέας. Η συντροφιά του ήταν ανεκτίμητη.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και σκέφτομαι πώς στην επόμενη μεγάλη συνάντηση στη Θεσσαλονίκη ο Άγγελος δεν θα έπρεπε να λείπει. Είναι αδιανόητο να λείπει, ποτέ δεν θα λείπει. Κάθε φορά που όλοι οι παλιοί φίλοι συναντιόμαστε σε κάποιο ταβερνάκι είναι σαν ο Άγγελος να είναι εκεί. Μας έχει όλους μας χαρίσει κάτι απ' αυτόν και ο καθένας μας το βγάζει εκείνην τη στιγμή.

Κρίμα που είσαι μακριά μας φίλε Άγγελε. Ήσουν από τις καλύτερες παρέες για όλους μας. Από εκείνους τους ανθρώπους που θα σκεφτείς οπωσδήποτε να πάρεις τηλέφωνο για να βγείτε και να περάσει όλη η παρέα καλά...

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Για τον Άγγελο δε ξέρω τι να πω...

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε τις ημέρες που έφυγε ο Άγγελος από έναν φίλο του, πιθανόν τον Ηλία.

Για τον Άγγελο δε ξέρω τι να πω...
από ένας φίλος του 1:45μμ, Τρίτη 25 Ιουλίου 2006

Πάντα ήταν κλειστός χαρακτήρας,πολύ δύσκολα καταλάβαινες τι ένιωθε.Για το στρατό έλεγε γενικώς ότι δε περνάει καλά,όπως όλοι σχεδόν,χωρίς όμως να λέει κάτι συγκεκριμένο ότι π.χ. δε του αρέσει το φαγητό ή οι σκοπιές ή ότι έχει πρόβλημα με ανώτερους.Ούτε είχε αναφέρει ποτέ κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα (φυλακές,να έχει πλακωθεί με κανεναν,να τον έχει βάλει στο μάτι κανένας καραβανάς ή τίποτα τέτοιο).
Είχε μπει το Φεβρουάριο,Νοέμβριο απολυόταν (είχε δύο μικρότερες αδελφές) και εκείνες τις μέρες ήταν να πάρει και άδεια. Πάντως η οικογένειά του δεν αμφισβήτησε μέχρι τώρα (τουλάχιστον ανοιχτά) την εκδοχή της αυτοκτονίας.Και λογικά να το πάρεις...ξέρω 'γω;Tι μπορεί να είδε και να τον φάγανε;Στη Σάμο κιόλας...
Η ειρωνεία είναι ότι ο Άγγελος,χωρίς να είναι πολιτικοποιημένος,το στρατό και τα σχετικά περί πατρίδας κτλ ποτέ δε τα γούσταρε ιδιαίτερα.Ούτε παλιότερα ούτε -πολύ περισσότερο- όταν πλησίαζε ο καιρός και όταν μπήκε μέσα.Και η κηδεία του ήταν "κομπλέ".Γαλονάδες με γυαλί ηλίου και συντετριμένο ύφος να συλληπούνται,ψυχολόγος με την ευγενική χορηγία του ΓΕΣ να υποστηρίξει την οικογένεια,σημαία στο φέρετρο,άγημα και το "νεκρό τιμήσατε" και ένα κάρο μαλακίες.
Ήθελα να ήξερα αν όλοι αυτοί μέσα τους, είναι σε θέση να καταλάβουν ότι ο στρατός σκότωσε τον Άγγελο ή αν απλώς λυπήθηκαν "για το παιδί που παρόλες τις σπουδές,τη καλή οικογένεια και το λαμπρό μέλλον είχε ψυχολογικά".Έτσι κι αλλιώς νομίζω κάπου είχα διαβάσει ότι στο στρατό προβλέπεται και είναι αποδεκτό ένα ποσοστό αυτοκτονιών ανάμεσα στους στρατεύσιμους.Πώς να το κάνουμε δηλαδή?Δεν γίνεται να είμαστε όλοι κανονικοί και νορμάλ...

Συγνώμη για τη πολυλογία.
Καλό σου ταξίδι ρε Άγγελε.Και καλή αντάμωση.